Posts

အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပါစေ

Image
တစ်ခါတလေ ကိုယ့်ဘဝမှာ အခွင့်အရေးမရဘူးလို့ ထင်မိတတ်တယ်။ “ငါ့ကိုသာ အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးရင်…” “အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ရောက်လာရင်…” “အခြေအနေကောင်းလာရင် ငါလုပ်မယ်…” ဆိုပြီး အခွင့်အရေးတစ်ခုကို စောင့်နေမိတတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါတလေ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဖို့ လိုတယ်။ တကယ်ပဲ အခွင့်အရေးမရခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ်- အခွင့်အရေး ရောက်လာခဲ့ပေမယ့် ကိုယ်က အဲဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးတာလား။ အခွင့်အရေးဆိုတာ ကိုယ်လိုချင်တဲ့နေ့၊ ကိုယ်အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့နေ့ကို စောင့်ပြီးမှ ရောက်လာတတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတလေ ကိုယ်မမျှော်လင့်ထားတဲ့အချိန်မှာ ရောက်လာတတ်တယ်။ “ဒီအလုပ်ကို လုပ်နိုင်မလား” “ဒီတာဝန်ကို ယူနိုင်မလား” “ဒီ project မှာ ပါဝင်နိုင်မလား” ဆိုပြီး အခွင့်အရေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ- ကိုယ်က မသိသေးဘူး။ မလုပ်တတ်သေးဘူး။ မပြင်ဆင်ထားသေးဘူး။ ယုံကြည်မှုလည်း မရှိသေးဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ အခွင့်အရေးက ကိုယ့်ရှေ့မှာ ရှိနေပေမယ့် ကိုယ်မဆုပ်ကိုင်နိုင်ဘူး။ အခွင့်အရေးမရှိလို့ မဟုတ်ဘူး။ ဆုပ်ကိုင်ဖို့ လက်က အဆင်သင့်မဖြစ်သေးလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် အခွင့်အရေးကို စောင့်နေရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ အခွင့်အရေး မလ...

ရသာ စွဲစွဲ၊ အရင်း ဆုတ်ဆုတ်

Image
ဒီရက်ပိုင်းထဲ လမ်းလျောက်များပြီး ဒူးနာနေတော့ အိမ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေဖြစ်ရင်း စာဖတ်တာ၊တရားနာတာတွေလုပ်ဖြစ်တယ်။  ပါချုပ်ဆရာတော်ကြီးရဲ့ ရသတဏာဆိုတဲ့ တရားလေးကို ထပ်ခါထပ်ခါနာရင်း ဖောင်းဖောင်းလေးဖြစ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုကြည့်ပြီး ဆင်ခြင်မိတာလေး မျှဝေတာပါ။ တရားထဲမှာ  တိဿမထေရ်ဟာ ချမ်းသာတဲ့မိသားစုက မွေးဖွားလာတဲ့သူ၊ တစ်နေ့မှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်ထံ တရားနာရပြီးနောက် လောကီဘဝကိုစွန့်ပြီး ရဟန်းပြုချင်စိတ်  ဖြစ်လာပါတယ်။ မိဘတွေက ရဟန်းမပြုစေချင်ကြဘူး။ တိဿကလည်း ရဟန်းပြုလိုတဲ့စိတ် ပြင်းထန်ပြီး အစားအသောက်ကို ခုနစ်ရက် မစားဘဲနေပြီး မိဘရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို ရယူခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ မိဘတွေက တိဿကို ရဟန်းပြုဖို့ ခွင့်ပေးလိုက်ရတယ်။ တိဿ ရဟန်းပြုပြီး နောက်ပိုင်း ရာဇဂြိုဟ်မှာ ပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပလာတယ်။ အဲ့အချိန်မှာ တိဿရဟန်းရဲ့ မိဘတွေက "အရင်ကဆို ဒီလိုပွဲတွေမှာ သားလေးက ဒီအဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြီး ပွဲတော်ကို ဆင်နွှဲတတ်တယ်။ အခုတော့ သားက သာသနာ့ဘောင်ထဲဝင်သွားပြီ" ဆိုပြီး ဝမ်းနည်းငိုကြွေးကြတယ်။ အဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်က (ပြည့်တန်ဆာ) ငိုရင်းအကြောင်းကိုမေးလို့ သိရှိပြီး အပေးအယူ တစ်ခုလုပ်ပြီးတော့ သူပြန်ခေါ်ပေး မယ် ဆိုပ...

လိင်ကိစ္စဟာ သဘာဝပါ

Image
 လိင်ကိစ္စဟာ သဘာဝပါ လိင်စိတ်ရှိတာဟာ လူသားတွေရဲ့ သဘာဝတစ်ခုပါ။ ဒါကြောင့် အဲဒီစိတ်ရှိတာကိုယ်တိုင်ကို အပြစ်တစ်ခုလို မမြင်သင့်ဘူး။ လူငယ်တစ်ယောက်ကို လိင်အကြောင်း မပြောရုံနဲ့ လိင်စိတ်က ပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကြီးပြင်းလာတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်၊ ထုံးတမ်းအစဉ်အလာတွေနဲ့ လူကြီးတွေရဲ့ ရှေးရိုးစွဲအမြင်တွေကြောင့် လိင်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သင်ယူခွင့်မရ၊ မေးလို့မရ၊ ပြောလို့မရ၊ တိုင်ပင်လို့မရတဲ့အခါ သိသင့်တာကို မသိဘဲ ကြားရာ၊ မြင်ရာကနေ ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ အဲဒီအခါ လက်တလောသာယာမှုနဲ့ လိင်ကိစ္စဆိုင်ရာ အသိပညာမရှိမှုတွေက အမှားဘက်ကို ရွေးမိသွားဖို့ အခွင့်အရေးပေးသလို ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ လိင်ကိစ္စကို မသိနားမလည်ဘဲ ဖိနှိပ်ထားခြင်း၊ ပြောဆိုတိုင်ပင်စရာ မရှိခြင်းတွေကြောင့် အချို့လူငယ်တွေမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေ၊ မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုတိုင်ပင်တယ် ဆိုတာ လိင်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမဆို လုပ်ခွင့်ပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ “ဘာက သဘာဝလဲ၊ ဘာက အန္တရာယ်ရှိလဲ၊ ဘာက တာဝန်ရှိတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်လဲ” ဆိုတာတွေကို သိနိုင်အောင် ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုနိုင်တာမျိုးကို ဆိုလိုတာပါ။ ...

အောင်စိတ် ပျောက်ဆုံးခြင်း

Image
 အောင်စိတ် ပျောက်ဆုံးခြင်း လူတစ်ယောက်ဟာ မအောင်မြင်တာတွေ များလာတဲ့အခါ အောင်မြင်ခြင်းရဲ့ အရသာကို မေ့ပျောက်လာတတ်တယ်။ဒါဟာ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ် မအောင်မြင်တာကြောင့် အားလျော့သွားတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အဖန်ဖန် မအောင်မြင်မှုတွေ ကြုံလာရင်း မပြီးမြောက်တာ၊ မအောင်မြင်တာတွေကို ကိုယ့်ရဲ့ အကျင့်အလေ့အထတစ်ခုလို လက်ခံလာမိတာ ဖြစ်တတ်တယ်။ ကြိုးစားတိုင်း မဖြစ်လာတာတွေ များလာတဲ့အခါ “ငါလုပ်လည်း ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး”ဆိုတဲ့အတွေးက တဖြည်းဖြည်း ဝင်လာတယ်။အဲဒီအတွေးက ကြိုးစားချင်စိတ်ကိုပဲ မပျောက်စေတာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လေးစားမှု (self-respect) တွေပါ တဖြည်းဖြည်း ထိခိုက်လာစေတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ မအောင်မြင်တာထက် မကြိုးစားတော့တာက ပိုကြီးတဲ့ပြဿနာ ဖြစ်လာတယ်။ ဒီအတွေးတွေကနေ ပြန်ပြီးထရပ်ဖို့ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ယုံကြည်လာအောင်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်လေးစားလာအောင် တည်ဆောက်ဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။ Self-respect ကို တည်ဆောက်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချစ်ပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်ပါ လို့ ပြောရုံ၊ မနက်နိုးလာတိုင်း လက်တွေ့မကျတဲ့ affirmation တွေရွတ်ဆိုနေရုံနဲ့တော့ မရပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လေးစားမှုဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်က...

မိသားစုထမင်းဝိုင်း

Image
မိသားစုထမင်းဝိုင်း ဖေဖေရှိတုန်းက မိသားစုထမင်းဝိုင်းလေးမှာ အားလုံးနီးပါး အတူတူစားဖြစ်ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ အဲဒါဟာ မိသားစုဘဝရဲ့ သာမန်အရာတစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့တယ်။ ထမင်းစားရင်း ပြောကြတဲ့စကားတွေ၊ အပြန်အလှန်မေးကြတာတွေ၊ တစ်ခါတလေ အငြင်းပွားကြတာတွေကိုတောင် အရေးကြီးတယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ တခါတစ်ရံ ဖေဖေက အလုပ်က မောမောပန်းပန်းနဲ့ ပြန်လာတာတောင် ထမင်းဝိုင်းမှာ လူစုံဖို့ ထိုင်စောင့်နေတာမျိုးတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ “ထမင်းဝိုင်း လူစုံအောင်တဲ့…” အဲဒီတုန်းကတော့ ဖေဖေ ဘာကြောင့် လူစုံအောင် စောင့်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မစဉ်းစားခဲ့ကြဘူး။ ဖေဖေမရှိတော့တဲ့နောက် အိမ်ရဲ့ စားဝတ်နေရေးအခြေအနေတွေကြောင့်ရော၊ အရင်ကလို လူစုံအောင် ထိုင်စောင့်ခဲ့တဲ့ ဖေဖေ မရှိတော့တာကြောင့်ရော ထမင်းအတူစားဖြစ်တဲ့အချိန်တွေဟာ တစတစ နည်းလာခဲ့တယ်။ အခုလိုအချိန်ရောက်မှ အဲဒီအရာလေးရဲ့ တန်ဖိုးကို ပြန်သတိထားမိလာတယ်။ တစ်အိမ်တည်းမှာ နေနေကြတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အဝေးကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘယ်သူက တစ်နေ့တာမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မသိတော့ပါဘူး။ ဒီနေ့ ဘာတွေစိတ်ညစ်ခဲ့လဲ၊ ဘာတွေကို ပျော်ခဲ့လဲ၊ ဘာတွေကို စိတ်ပူနေလဲ၊ ဘယ်အရာကို ရင်ဖွင့်ချင်လဲ— ပြောစရာအချိန်နဲ့ နေရ...